Αναδρομή 2016 – Αγαπημένο Ξένο Album

Αναδρομή 2016 – Αγαπημένο Ξένο Album


Michael Kiwanuka – ‘Love & Hate’…


Όπως και με το “καλύτερο τραγούδι”, έτσι ομολογώ πως δυσκολεύτηκα πολύ να καταλήξω στο “αγαπημένο” μου ξένο album για το 2016, με την έννοια ότι δεν υπήρξε κάποιο album που να με ενθουσιάσει απερίγραπτα, που να παίζω τα τραγούδια του στο repeat από την αρχή μέχρι το τέλος, που να με έκανε να νιώσω ότι “εδώ συμβαίνει κάτι σημαντικό στον χώρο της δισκογραφίας”… Μετά από αρκετή σκέψη, τελικά αποφάσισα να επιλέξω το ‘Love & Hate‘ του Βρετανού (με καταγωγή από την Uganda) soul τραγουδοποιού Michael Kiwanuka.

Κι αυτό, γιατί είναι ένα album που με γέμισε νοσταλγία για τα early 70s, και συγκεκριμένα για την εποχή που η soul, η blues και η rock είχαν μπει σε ένα καυτό χωνευτήρι που πέταγε σπίθες, σπίθες πάθους και ηλεκτρικής κιθάρας, για να δημιουργήσει το αμάλγαμα μιας νέας μουσικής… και με έκανε να νιώσω μια έντονη επιθυμία να ξεσκονίσω το πικάπ μου και να ξανακούσω τα παλιά μου βινύλια!

Το ‘Love & Hate’ είναι ένα hommage στην gospel, την soul και την blues μουσική, στο σταυροδρόμι ακριβώς που ενώνονται για να σχηματίσουν την 70s rock, αυτήν που λαμπυρίζει ακόμη από τους απόηχους της late 60s ψυχεδέλειας!

Μακριά από την σημερινή κατ’ όνομα μόνο “r&b” της Beyoncé, της Rihanna, του Drake και του Kanye West, στο ‘Love & Hate‘ ο Michael Kiwanuka αντλεί την έμπνευση του από τον Ottis Redding, τον Curtis Mayfield, τον Marvin Gaye, τον Dr John, τους Funkadelic, μέχρι και τον Jimi Hendrix και τους Pink Floyd θα ακούσεις να αναδύονται από τα ηχεία σου (ιδίως στο φιλόδοξο δεκάλεπτο opus ‘Cold Little Heart‘ που ανοίγει το album)!

To ‘Love & Hateεξελίσσεται άκοπα, νωχελικά, λικνιστικά, παθιασμένα αλλά χωρίς “ζόρι”. Οι στίχοι μιλούν για ανεκπλήρωτους έρωτες, ή για έρωτες που “πονούν” μέσα στο πάθος που τους περικλείει, αλλά δεν λείπει και το κοινωνικό σχόλιο (βλέπε ‘Black Man In A White World‘, που ήταν και το πρώτο single του album… αν και πιστεύω ότι περισσότερο μπήκε για να προσθέσει στο album μια ακόμη πιο έντονη πινελιά late 60s, παρά για να εκφράσει ο Kiwanuka τους κοινωνικούς του προβληματισμούς! Ο ίδιος άλλωστε ομολογεί: “Δεν έχω και πολλούς αφροαμερικανούς ανάμεσα στο κοινό των συναυλιών μου!“). Η φωνή του Kiwanuka, βραχνή, δυναμική, παραπονιάρικη, θα σου φέρει στο νου πότε Bill Withers, πότε Van Morrisson και πότε… Michael Kiwanuka, και τα άφθονα solo κιθάρας μέσα από feedback amp θα σε κάνουν να αναπολήσεις πολλούς καλούς blues-rock κιθαρίστες των 70s… κάποιες φορές, το ομολογώ, αυτό θα συμβεί γιατί ο Kiwanuka είναι καλός κιθαρίστας, μεν, αλλά όχι και τόσο καλός….

Αλλά στην εποχή που αναδεικνύει σε “rock star” τον κάθε κουλό που απλά στρίβει ένα κουμπί σε μια κονσόλα και το πλήθος παραληρεί από κάτω, το να έχεις έναν μουσικό που σε κάνει να νοσταλγείς τα παλιά, καλά, κιθαριστικά albums δεν είναι καθόλου, μα καθόλου μικρό πράγμα!

Μόνο μου παράπονο από το όλο album (γιατί, τι κριτική θα ήταν, αν εκτός από love δεν περιλάμβανε και λίγο hate…?) είναι η αίσθηση που αποκόμισα πως το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα είναι υπερβολικά compressed! Αφόρητα, ισοπεδωτικά “δαμασμένο” ώστε να μη σε αφήνει να απολαύσεις τα κρεσέντο του! Μπορεί όμως και να φταίει ότι το άκουσα σε mp3. Μπορεί το ‘Love & Hate’ να είναι φτιαγμένο επί τούτου, ώστε να ακούγεται ιδανικά από βινύλιο.

Και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος γιατί αγάπησα το ‘Love & Hate’!

Καλημέρα στους φίλους του Breakfast Club! 🙂


Αναδρομή 2016 – Αγαπημένο Ξένο Album
5 (100%) 4 votes
There are 3 comments for this article
  1. Nandia Tsakali at 9:04 am

    γουσταρω αισχρα. για ολους αυτους τους λογους συν καποιους δικους μου. καλημερα Σωκρατη μου απο δω, καλημερα και σ οσους ειναι εδω και καλημεριζουν απ αλλου χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα. γουσταρω αισχρα στο πα? α ναι στο πα.

    • Socrates Soumelas at 10:17 am

      <########################################################## εις το διηνεκές και επ' άπειρον! :-)

Leave a Reply