Άστρο Λαμπρό Με Οδηγεί…

Άστρο Λαμπρό Με Οδηγεί…

[Πρωτοδημοσιεύτηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2013. Το βράδυ που πήρα την απόφαση να μετακομίσω μόνιμα στην Φρανκφούρτη. Δεν έχουν αλλάξει πολλά από τότε. Πάτα “Play” και άσε τη μουσική να συνοδεύει το κείμενο.]


Soundtrack: Bastille – ‘Things We Lost In The Fire’


Το ‘highly recommended’ sushi restaurant
που είχα αποφασίσει να πάω,
με ενημέρωσε
πως δυστυχώς
“δεν διαθέτουν τραπέζι για ένα άτομο για απόψε το βράδυ”…

Ο concierge προθυμοποιήθηκε να μου κλείσει κάπου αλλού.

Σε “ένα άλλο γιαπωνέζικο εστιατόριο”,
όπως είπε χαμογελαστός.

Που σουφρώνοντας ελαφρά τα φρύδια,
ανακάλυψα ΑΦΟΥ το έκλεισε
πως ναι μεν ήταν γιαπωνέζικο εστιατόριο,
όμως δεν ήταν sushi restaurant
αλλά ειδικευόταν στο teppanyaki.

Είπα:
Δε βαριέσαι,
πλάκα έχει το hibachi cuisine,
έχω χρόνια να πάω,
από την εποχή του Λονδίνου!
Θα περάσει και η ώρα μου
με τους συνδαιτημόνες γύρω-γύρω,
μιας και το αυθεντικό teppanyaki
μαγειρεύεται μπροστά στα μάτια σου,
με όλους τους συνδαιτημόνες
να κάθονται γύρω γύρω από το teppan,
άσχετα από το αν είναι μέλη της ίδιας παρέας.

Αλλά πριν πάω για φαγητό,
είπα
πως έπρεπε
να στείλω ένα sms χωρισμού.

Ενός χωρισμού
που στην ουσία έχει γίνει χρόνια τώρα,
και που η αποστολή ενός sms
δεν θα είχε πρακτικά καμμιά επίπτωση,
παρά μόνο μέσα μου.

Παρά μόνο για μένα.

Erledigt!!
Είδες πώς μου ξανάρχονται τα Γερμανικά;

Έφτασα στο εστιατόριο 25 λεπτά νωρίτερα.
Μάλλον υποτιμώ πλέον την ικανότητα μου
να περπατάω γρήγορα.
Και είχα αποφασίσει να πάω με τα πόδια
την απόσταση των 3 χιλιομέτρων,
για να χαζέψω και τη φωτισμένη πόλη…

Ο μετρ με πληροφόρησε πως το τραπέζι μου δεν ήταν έτοιμο
και πως δεν υπάρχει μπαρ για να καθίσω περιμένοντας.
Αποφάσισα να φύγω και να ξαναγυρίσω σε 25 λεπτά.
Βγήκα.

Δυο τετράγωνα πιο κει,
μια δελεαστική φωτεινή επιγραφή
μου έγνεψε:

“Aussie Bar, Cafe, and Restaurant”

Μπήκα, παρήγγειλα μια μπύρα,
χάζεψα κάποιο κουλό αγώνα aussie football στην τηλεόραση,
άκουγα Αυστραλούς και Γερμανούς να μιλάνε ανάκατα,

πέρασε η ώρα χωρίς να το καταλάβω.

Πίσω στο γιαπωνέζικο,
η θέση μου με περίμενε,
ανάμεσα (πάλι!) σε Αυστραλούς και Αμερικανούς τουρίστες,
και μια παρέα Γερμανών.

Ο hibachi chef σε μεγάλα κέφια,
ψιλόκοβε κρέατα και λαχανικά
τελετουργικά,
και τα έψηνε μπροστά μας
στροβιλίζοντας κάθε τόσο τα μαχαίρια του,
με την ευκολία του Daniel Day Lewis
στις ‘Συμμορίες της Νέας Υόρκης’,
αν με εννοείς.

Teppanyaki dish με στήθος χήνας,
γιαπωνέζικα μανιτάρια, και κουμ κουατ.
Και για πρώτο,
μια miso soup με φρέσκο σολωμό, γαρίδες και scallops.

Μμμμμμμμ…
Και κόκκινο κρασί από το Bordeaux…

Έφυγα κατά τις 11.30.
Όταν οι δρόμοι ήταν πλέον άδειοι,
όταν το κρύο ξύριζε,
και όταν η ομίχλη είχε πέσει βαριά πάνω από την πόλη
και τα φώτα των ουρανοξυστών,
καθώς διαθλούσαν μια άρρωστη, κιτρινισμένη λάμψη
μέσα από το πυκνό πέπλο της ομίχλης,
προσέθεταν μια goth νότα στο όλο σκηνικό.

Έβαλα τα ακουστικά στα αυτιά μου.
Και έβαλα να παίζει
το αγαπημένο μου τραγούδι της χρονιάς
ΔΥΝΑΤΑ!

Και κάπνισα.
ΝΑΙ! ΚΑΠΝΙΣΑ!

Κι έτσι όπως περπατούσα
καπνίζοντας
και με το Napster στα αυτιά
στους κρύους, άδειους, ομιχλώδεις δρόμους της Φρανκφούρτης
με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη,
ενώ είχα για υπόκρουση
ένα τραγούδι που μιλά
για φωτιές, στάχτες, και οριστικές απώλειες,

είδα στο βάθος του ορίζοντα
να προβάλλει ανάμεσα στην ομίχλη
από την κορυφή ενός ψηλού κτηρίου

το φωτεινό, περιστρεφόμενο logo
της Mercedes Benz.

ΤΗΣ MERCEDES BENZ!

Και το βρήκα τόσο οικεία καθησυχαστικό….

 

Flames, they licked the walls
Tenderly they turned to dust all that I adore…

*Οι φωτογραφίες είναι όλες από την διαδρομή που περπάτησα εκείνο το βράδυ στη Φρανκφούρτη. Αλιευμένες από το διαδίκτυο.

Άστρο Λαμπρό Με Οδηγεί…
5 (100%) 4 votes