Dream, Children…

Dream, Children…


RIP Robert Miles…


Ο Roberto Concina, πιο γνωστός στο παγκόσμιο μουσικόφιλο κοινό ως Robert Miles, γεννήθηκε το 1969 στην Ελβετία. Οι γονείς του ήταν μετανάστες στη χώρα αυτή και ο τόπος καταγωγής τους ήταν η Ιταλία, χώρα στην οποίαν επέστρεφαν μαζί με τον μικρό Roberto κάθε καλοκαίρι για διακοπές.

Κατά τη διάρκεια των διακοπών αυτών στην Ιταλία, όταν ο Roberto πέρασε το κατώφλι του teenager, άρχισε να δουλεύει ως DJ σε μικρά clubs. H ενασχόληση αυτή “του πήγε”, και τα μικρά clubs σιγά-σιγά έγιναν μεγαλύτερα. Κάπου στην πορεία, έστησε κι ένα δικό του studio και έναν”πειρατικό” ραδιοφωνικό σταθμό.

Το 1994 ο 28χρονος Robert Miles εμπνεύστηκε ένα τραγούδι που δεν ήταν ακριβώς dance, δεν ήταν ακριβώς trance, δεν ήταν ακριβώς new age

Νωχελικές ακουστικές κιθάρες, ονειρικά πιάνα και arpeggios από αναλογικά synths κολυμπούσαν σε μια χρυσαφένια λίμνη από φίλτρα και ηχητικά εφέ, συνοδευόμενα από ένα απλό, απλούστατο dance beat. 

O Robert Miles ονόμασε το μουσικό αυτό είδος “dream“, και το εντυπωσιακό αυτό τραγούδι “Children“.

To “Children”, όπως πολλά παγκόσμια hits, ξεκίνησε κι αυτό ως… αποτυχία! Κυκλοφόρησε το 1994 στην Ιταλία και απέτυχε παταγωδώς. Όμως σχεδόν μισό χρόνο αργότερα ο Miles, που πίστευε στο κομμάτι, πήρε ένα white label μαζί του και έπαιξε το “Children” σε ένα club στο Miami. Εκεί το άκουσε ο Simon Berry, ιδιοκτήτης της ανεξάρτητης και παντελώς άσημης δισκογραφικής εταιρείας Platipus Records, και ζήτησε τα δικαιώματα του τραγουδιού.

Χάρη στις προσπάθειες προώθησης του Simon Berry, το “Children” άρχισε να δειγματίζεται σε όλο και μεγαλύτερα ακροατήρια. Κάποια στιγμή έγινε και το απαραίτητο re-recording για να γίνει λίγο πιο επίκαιρο”, μιας και είχε περάσει σχεδόν ένας χρόνος από την αρχική του κυκλοφορία.

Το 1995 κυκλοφόρησε επιτέλους στην Ευρώπη και παρά την αρχική δυσπιστία των ραδιοφώνων απέναντι στο “παράξενο” αυτό μουσικό ύφος, μέσα σε έναν μήνα είχε ξεπεράσει σε πωλήσεις τα 350.000 αντίτυπα.

Τότε μπήκε στην εικόνα το “βαρύ πυροβολικό” των ανεξάρτητων (λέμε, τώρα…) dance δισκογραφικών εταιρειών: Η Βρετανική Deconstruction, που ανήκε στο δυναμικό της BMG.

Το 1995, όταν κυκλοφόρησε το “Children”, ήμουν Διευθυντής Ξένου Ρεπερτορίου της BMG στην Ελλάδα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πώς κάναμε όλοι στο meeting του τμήματος, όταν ακούσαμε για πρώτη φορά το “Children” στο 12-inch promo single που μας είχε στείλει η Deconstruction!

Ήμασταν όλοι σίγουροι ότι είχαμε στα χέρια μας ένα τεράστιο hit! Και δεν διαψευστήκαμε!

Το “Children” ήταν κυριολεκτικά η επιτυχία του 1995. Έμεινε στο #1 του Ευρωπαϊκού Chart επί 13 εβδομάδες, ανέβηκε στο #1 σε 16 διαφορετικές χώρες, έγινε #2 hit στη Βρετανία και έφτασε ως το #21 στις ΗΠΑ, και ξεπέρασε σε παγκόσμιες πωλήσεις τα 5.000.000 αντίτυπα! Ανάλογη πορεία είχε και το album “Dreamland”, που περιείχε το “Children”.

Βεβαίως, με επιτυχίες αυτού του είδους, εμείς που εργαζόμαστε στις δισκογραφικές ξέρουμε καλά πως οι μεγαλύτερες πιθανότητες που έχει ο καλλιτέχνης που πούλησε με το καλημέρα εκατομμύρια αντίτυπα είναι να έχει στην συνέχεια μια πορεία καθοδική.

Έτσι έγινε και με τον Robert Miles. Δεν κατάφερε ποτέ να προσεγγίσει την επιτυχία που είχε το “Children” (παρόλο που τουλάχιστον ένα από τα επόμενα singles που κυκλοφόρησε, το “One And One” με την Maria Nayler στα φωνητικά ήταν πραγματικά υπέροχο και γνώρισε σχετική πανευρωπαϊκή επιτυχία). Μέσα σε 3 χρόνια είχε πάρει απαλλακτικό από την Deconstruction και είχε αποσυρθεί στο μισοσκόταδο με την ιδιότητα του recording artist. Συνέχισε βέβαια να εργάζεται ως DJ.

Ο κόσμος λοιπόν, μαζί του κι εμείς που αλαλάζαμε μόλις είχαμε πρωτοακούσει το “Children”, είχε ξεχάσει πια τον Robert Miles, όταν χθες βράδυ ανακοινώθηκε “στα ψιλά” του μουσικού Τύπου ότι “πέθανε στα 47 του στην Ibiza από απροσδιόριστη ασθένεια”, που νεώτερες αναφορές λένε ότι μάλλον ήταν μεταστατικός καρκίνος.

Αν είσαι πάνω από 35 ετών ή αν είσαι fan της dance / trance / electronica μουσικής, σίγουρα έχεις χορεψει κάπου, κάποια στιγμή, το “Children”.

Ακούγεται ιδανικά την ώρα της δύσης του ήλιου πίνοντας freddo σε κάποιο παραλιακό cafe στις Κυκλάδες, ή λίγο πριν ξεκινήσει το “νταβαντούρι” / κλείσει το πρόγραμμα στην επαρχιακή disco στα δωδεκάνησα, ή σαν μουσικό χαλί για να δεις τη συρραφή με τα γκολ της 13ης αγωνιστικής…

Dream, Children…
5 (100%) 4 votes