Ένας Μάρτιος Που Μοιάζει Με Μάιο…

Ένας Μάρτιος Που Μοιάζει Με Μάιο…


Μικρές Περιπλανήσεις – “Μικρές Περιπλανήσεις”

 

“Είναι ένας Μάρτιος που μοιάζει με Μάιο”, μου είπε αυθόρμητα ο Mirko.

Εγώ, πάλι, που δεν ήξερα ότι ο Μάρτιος της Γερμανίας δεν είναι ο Μάρτιος της Ελλάδας, σκεφτόμουν: “Επιτέλους! Ένας Μάρτιος που μοιάζει με Μάρτιο!”, και χάζευα αφηρημένα τις μανόλιες του απέναντι σπιτιού, που είχαν αλλάξει το τοπίο, ανθίζοντας μέσα σε μια νύχτα.

Ξαφνικά, ξύπνησε μέσα μου το soundtrack ενός καλοκαιριού του 1993. Η υγρή ζέστη της Φρανκφούρτης, το μακρινό βουητό του αυτοκινητόδρομου, το κοντινό, υπόκωφο μουρμουρητό της πόλης, το ανακατεμένο περίτεχνα με τα κελαηδίσματα των πουλιών από το πάρκο δίπλα…

…η αίσθηση ότι είμαι ξένος στην ίδια μου την πόλη…

…αυτή, η ίδια αίσθηση, που είχα να νιώσω 15 χρόνια!

Από τότε, που περπατούσα μπερδεμένος σ’ εκείνο το πίσω δρομάκι του Ταύρου, δίπλα στις γραμμές του τρένου. Όπου απομεινάρια κάποιας παλιάς γειτονιάς αντιστέκονταν στη βουή της Πειραιώς, και η πόλη μύριζε άζωτο, αιθαλομίχλη, βρεγμένη άσφαλτο, ποτισμένες γλάστρες και άνθη λεμονιάς, και τα διαρκή κορναρίσματα κι ο ήχος της κίνησης της λεωφόρου ανακατεύονταν με τις μισοψημένες μελωδίες που στριφογυρνούσαν στο μυαλό μου.

…κι εγώ, ήθελα να μην είμαι εκεί!

…που είναι κάτι πολύ διαφορετικό από το: “κι εγώ δεν ήθελα να είμαι εκεί”, αν θέλεις να ξέρεις.

Οι “Μικρές Περιπλανήσεις” ήταν ήδη περσινό τραγούδι το 1993, αλλά εγώ μόλις το είχα ανακαλύψει. Όπως μόλις είχα ανακαλύψει και το “έντεχνο τραγούδι”. Ενώ πάσχιζα να επινοήσω τους “Έλληνες Pet Shop Boys”.

Πού να στα λέω, τώρα…

Οι “Μικρές Περιπλανήσεις” -κοίτα τώρα κάτι περίεργα που μου’ρχονται- είναι ένα από αυτά τα τραγούδια που με κάνουν να θέλω να ξεσκίσω τις σάρκες μου και βγω έξω από το δέρμα μου!

Γιατί το δέρμα μου είναι σα να μη με χωράει όταν το ακούω.

Είναι αυτός ο βαθιά πεσιμιστικός στίχος, ο παντρεμένος με τον ασυγκράτητο ερωτισμό και την ανελέητη τραχύτητα της ερμηνείας, την ξεραΐλα της ενορχήστρωσης και της μίξης, την σχεδόν Γρηγοριανή απλότητα και αυστηρότητα των φωνητικών αρμονιών, είναι αυτή η γαμημένη συγχορδία που πέφτει πιο αργά από ό,τι περιμένεις όσο επιζητάς απεγνωσμένα να λυθεί η αρμονία!

Θέλω να κλαίω όταν το ακούω.

Δηλαδή, όχι πια. Ήθελα να κλαίω τότε που το άκουγα. Και, φυσικά, ήθελα να το ξανακούω στο repeat.

Δεν έχω κλάψει ποτέ στην ενήλικη ζωή μου, ειρήσθω εν παρόδω. Δεν το λέω για να σου καυχηθώ, αλλά δεν μπορώ να πω ότι μου’λειψε κι όλας, το να ρίξω ένα γερό κλάμα.

Σχεδία η ζωή… Δεν θα προφτάσεις αλλού να πας.

Κι όμως, να, που βρέθηκα στη Φρανκφούρτη!

Κι όμως, να, που από τη Φρανκφούρτη βρέθηκα “πίσω” στον Ταύρο!

Άρα;

 

Καλύτερα ένας Μάρτιος που μοιάζει με Μάιο, παρά το αντίστροφο, φίλε μου Mirko…

Ένας Μάρτιος Που Μοιάζει Με Μάιο…
4.8 (96%) 5 votes