Επί Του Προσωπικού…

Επί Του Προσωπικού…


R.I.P Λουκιανέ Κηλαηδόνη


Τον Λουκιανό Κηλαηδόνη τον έμαθα από αυτό εδώ το τραγούδι.

Που, όχι, δεν είναι “Τα Θερινά Σινεμά“!

 

Ήταν 1975, νομίζω,

πήγαινα Τετάρτη ή Πέμπτη Δημοτικού,

και η Λενιώ η Μυριβήλη, η συμμαθήτρια και αγαπημένη μου φίλη,

έφερε στο σχολείο το βινύλιο από τα “Μικροαστικά“.

14 μελοποιημένα ποιήματα του Γιάννη Νεγρεπόντη,

που κυκλοφόρησαν μέσα στην δικτατορία

και είχαν προκαλέσει σάλο.

Εγώ φυσικά, δεν είχα πάρει χαμπάρι…

 

Ήταν ένα κόκκινο, διάφανο βινύλιο που σε μαγνήτιζε!

 

Τα “Μικροαστικά” είχαν κυκλοφορήσει το 1973

αλλά εγώ τότε δεν είχα ακόμη μουσικές εμπειρίες και μνήμες.

Όμως τη μέρα εκείνη του 1975,

που η Λενιώ έφερε το κόκκινο, διάφανο βινύλιο στο σχολείο

κι ο δάσκαλος μας, ο Παντελής [“σκέτο, χωρίς κύριος“, μας έλεγε…]

(που αργότερα έγινε ο αρθρογράφος Παντελής Μπουκάλας)

μας έβαλε να ακούσουμε τα τραγούδια,

ίσως και να απέκτησα την πρώτη μου συνειδητή μουσική μνήμη.

 

Μου καρφώθηκε στο μυαλό το “Κολλήγα Γιος“.

Δεν ξέρω γιατί.

Το άκουσα τότε, μία και μοναδική φορά,

το 1975,

και το θυμάμαι ακόμα!

 

Αργότερα,

θυμάμαι τον Γεώργιο Ράλλη, Πρωθυπουργό της Ελλάδας,

να πνέει μένεα από το βήμα της Βουλής

κατά του “Κελαηδόνη” (sic),

με τον οποίον ασχολείται η νεολαία της σήμερον,

αντί να ασχολείται με την Πατρίδα, την Θρησκεία και την Οικογένεια,

ή κάτι τέτοιο, έλεγε.

 

Έντιμος πολιτικός ο Γεώργιος Ράλλης.

Έντιμος, αλλά μαλάκας, Θέ μου σχώρα με.

Τον μίσησα.

 

Ήθελα να πάω και στο Beach Party της Βουλιαγμένης,

αλλά οι γονείς μου ούτε να το ακούσουν.

 

Ο Κηλαηδόνης δεν ήταν ακριβώς “της γενιάς μου”,

αλλά της προηγούμενης γενιάς από τη δική μου.

 

Όμως εγώ, τον έμαθα μια μέρα του 1975,

χάρη στη συμμαθήτρια και φίλη μου Λενιώ Μυριβήλη,

και θα της το χρωστάω πάντα χάρη.

 

Αναπαύσου εν ειρήνη, Λουκιανέ! Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.

 

Επί Του Προσωπικού…
5 (100%) 4 votes