I Was A Highwayman…

I Was A Highwayman…

Ήταν η πιο αδιάφορη ταινία στην ιστορία των αδιάφορων ταινιών.

 

Μια ιστορία με εναν κακογερασμένο Robert Redford

και μια ημι-πλαστική και υπέργηρη Jane Fonda

που υποδύονται δυο ανιαρούς υπέργηρους που ερωτοτροπούν ανιαρά.

 

Όσο την έβλεπα, απορούσα γιατί επιμένω να την δω μέχρι το τέλος.

 

Ώσπου, στους τίτλους τέλους

άκουσα ένα τραγούδι

που δεν είχα ακούσει ποτέ στη ζωή μου.

 

Στα μισά του πρώτου στίχου,

σπαρακτικά ερμηνευμένου από τον τεράστιο Willie Nelson

δάκρυσα.

 

Και χωρίς να καταλαβαίνω γιατί

στα μισά της δεύτερης στροφής,

τραγουδισμένης από τον Kris Kristofferson,

άρχισα να κλαίω.

 

Και μετά,

έβαλα το τραγούδι στο repeat

και το άκουγα ξανά και ξανά,

κλαίγοντας.

Το τραγούδι είναι η ιστορία ενός απλού, ασήμαντου ανθρώπου,

ενός underdog, ενός παράνομου,

ενός ανθρώπου του οποίου η ασήμαντη ζωή κόβεται απότομα και πρόωρα

μα αυτός επιμένει.

 

Όλοι τον πιστεύουν για νεκρό,

μα αυτός επιμένει

να επιστρέφει

να ζει ασήμαντα

να πεθαίνει πρόωρα

και να επιστρέφει.

“Ούτε καταλαβαίνουν ποιοί είμαστε, πόση αγάπη έχουμε μέσα μας, και πόση μοναξιά. Δεν πειράζει…”

σχολίασε η soulmate μου, από την άλλη άκρη της Ευρώπης.

Όχι, my pilot. Δεν πειράζει…

Το τραγούδι γράφτηκε το 1977,

μετά από μια βραδιά “επαγγελματικής οινοποσίας”

από τον Jimmy Webb,

πολυτάλαντο συνθέτη των δεκαετιών του 60, 70 και 80,

με πολλές πλατινένιες επιτυχίες στο ενεργητικό του,

και το απίστευτο ρεκόρ

του να είναι ο μοναδικός καλλιτεχνης στην ιστορία της δισκογραφίας

που έχει κερδίσει Βραβεία Grammy

τόσο για σύνθεση, όσο για στίχους, όσο και για ενορχήστρωση.

 

Ο Webb έπεσε να κοιμηθεί, πολύ μεθυσμένος,

και ξύπνησε από έναν εφιάλτη τόσο ζωντανό,

που κάθισε επί τόπου και τον αποτύπωσε σε τραγούδι.

Έτσι γεννήθηκε το “Highwayman”.

 

Ο Webb ηχογράφησε το τραγούδι μόνος του

και το συμπεριέλαβε στο album του ‘El Mirage’, όπου και πέρασε απαρατήρητο.

Ο συνεργάτης του Webb, Glen Campbell, όμως,

εντυπωσιάστηκε από το τραγούδι,

το ηχογράφησε,

και αποφάσισε να το κυκλοφορήσει ως single.

Η εταιρεία του, Capitol Records, ήταν κάθετα αντίθετη!

Φαντάζονταν το νέο album του Campbell στο ύφος του… “My Sharona” των Knack!

Και ούτε που ήθελαν να ακούσουν για την country μπαλάντα με τις καταραμένες ψυχές.

Ο Campbell πικράθηκε τόσο πολύ,

που μετά από 30 albums που είχε ηχογραφησει με την Capitol

αποφάσισε να εγκαταλείψει την εταιρεία και να ηχογραφήσει το album ‘Highwayman’

για να συμπεριλάβει το τραγούδι αυτό.

Το τραγούδι, ξανά, πέρασε απαρατήρητο.

 

Το 1980 ο Webb παρουσίασε το τραγούδι στον Wylon Jennings

ο οποίος δεν εντυπωσιάστηκε και αποφάσισε να μην το ηχογραφήσει.

 

Όμως, το 1984, ο Glen Campbell, 15 χρόνια μετά την αποτυχημένη εκτέλεση που έκανε  ίδιος

παρουσίασε το τραγούδι στον Johnnie Cash,

που βρισκόταν στο στούντιο, στο Montreux,

με τον Willie Nelson, τον Kris Kristofferson και τον Waylon Jennings

έχοντας κατά νου να κάνουν ένα “supergroup”

από τους 4 τότε ημι-παλαίμαχους πρώην αστέρες της country music

για ένα και μοναδικό album,

και δοκίμαζαν διάφορα τραγούδια.

Η εκτέλεση του “Highwayman” από τους Nelson, Kristofferson, Jennings και Cash,

που μάλιστα αποφάσισαν να ονομάσουν και το group τους “The Highwaymen”

κυκλοφόρησε το 1984 και έκανε πάταγο!

 

Έμεινε στο chart επί 5 μήνες,

και φυσικά ανέβηκε στο #1 του Country Music Chart του Billboard.

 

Το αντίστοιχο album, που τιτλοφορήθηκε επίσης “Highwayman”

έγινε πλατινένιο στις ΗΠΑ,

αναβίωσε τις καριέρες των τεσσάρων ογκόλιθων της country music,

που στα μέσα της δεκαετίας του 80

ήταν αρκετά “ηλικιωμένοι” για να θεωρούνται “ξεπερασμένοι”

αλλά όχι και τόσο, ώστε να θεωρούνται ακόμη “παλαίμαχοι”,

και τους ένωσε σε ένα μουσικό σχήμα

που ηχογραφούσε και περιόδευε για τα επόμενα 10 χρόνια,

μέχρι το 1995.

Εγώ, που το 1985 ήμουν βυθισμένος μέσα στη μουσική,

αλλά παρακολουθούσα το “Second British Invasion”, την electropop και το new wave,

δεν είχα ιδέα για την Αμερικανική Country Music,

και το τραγούδι δεν έφτασε ποτέ στα αυτιά μου.

 

Μέχρι χθες.

Που, κατά σατανική σύμπτωση,

ετοίμαζα βαλίτσες

για το Montreux της Ελβετίας.

Ούτε που καταλαβαίνουν…

Αλλά, δεν πειράζει, my pilot.

Μεταξύ μας,

τις περισσότερες φορές,

δεν το καταλαβαίνουμε ούτε εμείς οι ίδιοι….

<#############################


I was a highwayman
Along the coach roads I did ride
With sword and pistol by my side
Many a young maid lost her baubles to my trade
Many a soldier shed his lifeblood on my blade
The bastards hung me in the spring of twenty-five
But I am still alive

I was a sailor
I was born upon the tide
And with the sea I did abide
I sailed a schooner round the Horn to Mexico
I went aloft and furled the mainsail in a blow
And when the yards broke off they said that I got killed
But I am living still

I was a dam builder
Across the river deep and wide
Where steel and water did collide
A place called Boulder on the wild Colorado
I slipped and fell into the wet concrete below
They buried me in that great tomb that knows no sound
But I am still around

I’ll always be around and around and around and around and around

I fly a starship
Across the Universe divide
And when I reach the other side
I’ll find a place to rest my spirit if I can
Perhaps I may become a highwayman again
Or I may simply be a single drop of rain
But I will remain

And I’ll be back again, and again and again and again and again

I Was A Highwayman…
5 (100%) 2 votes