Μαγνητάκι να μου φέρεις!

Μαγνητάκι να μου φέρεις!

Η δημοσιότητα που πήρε τo πέρασμα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στην αιωνιότητα μου χτύπησε κάποιες χορδές ευαίσθητες και αναμνήσεις  τις οποίες,  13 χρόνια τώρα που λείπει ο πατέρας μου,  έχω καρακλειδώσει μέσα μου. Δεν τα έχω καλά με την απώλεια. Την αρνούμαι.  Η απώλεια ενός γονιού και μάλιστα του πατέρα,ανεξάρτητα με το είδος της σχέσης που μπορεί να είχες μαζί του όσο ήταν εν ζωή, δεν παύει να είναι μία μεγάλη απώλεια. Όπως και να το δεις, εκείνος έβαλε τον σπόρο για να γίνω αυτό που είμαι σήμερα. Σε πολλά επίπεδα.

Ο μπαμπάς μου ήταν καπετάνιος. Είχε οργώσει όλες τις θάλασσες του κόσμου και κάθε φορά που επέστρεφε σπίτι ήταν γεμάτος από ιστορίες και σουβενίρ. Ήθελα πολύ να του μοιάσω σε αυτό κι έτσι οι πρώτοι μου παιδικοί επαγγελματικοί οραματισμοί ήταν “αναμενόμενοι”. Ο,τιδήποτε δηλαδή είχε σχέση με ταξίδια.

Τον θυμάμαι ν’ αφηγείται, σε κάθε ευκαιρία, ιστορίες για τόπους και ανθρώπους τόσο παραστατικά που μου είναι σχεδόν αδύνατο να περιγράψω. Ναι σε αυτό θα ήθελα να του μοιάσω πολύ.

Μέχρι στιγμής δεν έχω καταφέρει να κάνω πολλά ταξίδια. Λόγοι “πρακτικοί”.  Χαίρομαι όμως κάθε φορά που ακούω ή μαθαίνω ότι κάποιος φίλος, γνωστός, συγγενής ταξιδεύει ακόμα κι αν δεν πρόκειται για ταξίδι αναψυχής. Λες ότι μου συμβαίνει εμένα. Περίεργο πράγμα το μυαλό (ε Σωκράτη;).  Βέβαια, όταν πρόκειται για one way ticket ενός αγαπημένου μου ανθρώπου, τα συναισθήματα είναι διαφορετικά, ίσως ενοχικά, περισσότερο όμως συνδέονται με την – σχεδόν – μόνιμη αίσθηση απώλειας. Της εγωιστικής ίσως  δυνατότητας να τον δω “εδώ και τώρα”.

Έτσι, σαν “φάρμακο”  σε όλα αυτά, πριν από μερικά χρόνια, όποτε κάποιος δήλωνε ότι θα ταξιδέψει πεταγόμουν με αλλοιωμένη καρτουνίστικη φωνή να λέω χαριτολογώντας “μαγνητάκι να μου φέρεις”. Και σχεδόν πάντα αυτός ο κάποιος μου έφερνε ώσπου η πόρτα του ψυγείου μου γέμισε σιγά σιγά από σουβενίρ από τα πιο απίθανα μέρη του κόσμου. Γέμισε τόσο πολύ έχω δημιουργήσει μία  θεωρία συνωμοσίας που λέει ότι αν το ψυγείο μου δεν ήταν εντοιχισμένο θα είχε γυρίσει στον βορά (χα!).

Κάθε μαγνητάκι να ξέρεις είναι ένα pin στον χάρτη που έχω απέναντι από το κρεβάτι μου, τελευταίο πράγμα που κοιτάζω κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ, πρώτο πράγμα που βλέπω όταν ανοίγω τα μάτια μου.

Η ζωή είναι ένα ταξίδι. Το κλισέ αυτό το αγαπώ.

Να συνεχίζετε να μου φέρνετε μαγνητάκια. Το ίδιο θα κάνω κι εγώ.

 

Μαγνητάκι να μου φέρεις!
Rate this post