Ποίηση καθ’ οδόν

Ποίηση καθ’ οδόν

Κάπου στα Εξάρχεια, μέσα στη βιασύνη μου στη Σόλωνος κοντοστάθηκα σε αυτό. Σχεδόν σε κάθε κολόνα τρία σκίτσα, μία προσωπογραφία και ένα ποίημα με τίτλο Στέρηση. Το υπογράφει ο Μάρκος Ανέστης. Τα σκίτσα έχουν υπογραφή “Bleeps”.  Με την ποίηση δεν έχω καλή σχέση. Με ζορίζει.  Όσο λέω ότι δε τη συμπαθώ  άλλο τόσο πέφτω στην παγίδα των στίχων, ή μήπως και των σ-τοίχων;  Η ζωγραφική από την άλλη (ή μάλλον τα “εικαστικά” που μάλλον εννοούν οτιδήποτε δεν είναι ζωγραφική) τα πάω λίγο καλύτερα.  Ίσως γιατί μου αφήνει περισσότερη ελευθερία εσωτερικής “μετάφρασης” του τί θέλει να πει ο “ποιητής”. Πέρα από την κριτική (και την αυτοκριτική βεβαίως βεβαίως) αυτό που ένθερμα υποστηρίζω και επικροτώ είναι η έκφραση. Με κάθε τρόπο. Για κάθε λόγο που έχει έστω λίγη ουσία για τον δημιουργό που καταφέρνει να το εκφράσει δημόσια. Ακόμα και αν δεν ταιριάζει στην αισθητική μου.

No matter what, και οι δυο τους (αν είναι δύο)  κατάφεραν να μου ανακόψουν την τρεχάλα, γι αυτά τα δευτερόλεπτα που χρειάστηκαν για να τραβήξω τις φωτογραφίες, και να με ξανα-βάλουν στο τριπάκι  ενός εσωτερικού διαλόγου για πόση ανάγκη κρύβει ο καθένας από εμάς να εκφραστεί και πόσοι από εμάς τελικά το καταφέρνουμε.

Seriously, think about it.


Ποίηση καθ’ οδόν
5 (100%) 2 votes